Het zal je maar gebeuren! Ga je naar het ziekenhuis voor een knieoperatie, krijg je d’r een oxycodon-verslaving bij 🤯 Oké, da’s misschien wat veel

Een infuusnaald in een kinderhandje plaatsen is een lastig karwei.Dunne en flexibele adertjes en beweeglijke kindjes maken het niet makkelijk om het in één keer

In dit ondernemersportret lees je hoe André Bleyenberg handig gebruik maakt van een landelijk netwerk en toch zelfstandig ondernemer blijft.

Een onschuldige zaterdagmiddag tussen tweedehands boeken. De geur van papier, versleten ruggen van Harlan Coben-thrillers en een complete verzameling Winkler Prins. Precies zo’n middag waarop

“Schrijf gewoon over iets dat deze week is gebeurd. Een gesprekje bij de bakker ofzo. Hoeft helemaal niks bijzonders te zijn.” Dit advies kreeg ik

Toen ik vorig jaar wat teksten voor een hippe koffiebar schreef, hoorde ik voor het eerst over de babyccino. Met kinderen in de puberleeftijd kende ik de uit Australië overgewaaide koffierage niet.

Ik dreigde verstrikt te raken in een net van marketingbullsh*t.

Ik keek naar anderen. Deed wat zij deden. Als beginnende ondernemer was ik doodsbang om op te vallen. Dus herkauwde ik taaie marketingmodellen die ik in een versleten linnen tasje met me meesleepte.

Het rad piepte en kraakte, toch stapte ik steeds weer in. Dan zat ik mijmerend naast McKinsey of at ik een boterhammetje met Simon Sinek. Ondanks dat ik me bij deze figuren steeds minder op mijn gemak voelde, draaide ik gedachteloos mee. Waarom?

Mijn gedachten kleuren mijn dag. Ze springen van de hak op de tak, van lief naar onaardig en van grappig naar vernietigend. Ze zijn er altijd, non-stop. Uitzetten is onmogelijk. Zolang ze mijn dagen kleuren als een peuter met nieuwe stiften, is er geen vuiltje aan de lucht.

Ik verwezenlijkte mijn droom om tweedehands kinderkleding te verkopen in een knus hoekpandje aan een doorgaande weg. Ik schroefde een bord met de naam op de gevel en vulde de bescheiden 20m2 met gebruikte kinderkleding.

Ze voelt het naderen; haar tijd is bijna gekomen. Alles heeft ze gegeven, ze heeft niet veel meer over. Het gezegde ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’ ervaart ze nu volop. Vederlicht is ze begonnen, loodzwaar zal ze straks eindigen.